Ruhsuz pikseller ve filtreli yuzler degil; kizimizin ruzgardan kurumus yanaklari, camurlu elleri bizim tek gercekligimizdir.
Ekrandaki puruzsuz fotograflar yaslanmaz ama kizimin yuzundeki kucuk bir cigil, dogada gecirdigimiz gunun canli izidir. Biz yaslanmak ve iz birakmak istiyoruz.
Kamp atesinin citirtisi ve ruzgarin uultusu, dijital dunyanin tum muziklerinden daha sicak bir tinidir.
Teknolojiyi tamamen reddetmiyoruz ama kizimizin duygularini bir ekranin yonetmesine izin vermiyoruz.
Doganin ve insanin kusurlarini seviyoruz. Kizimizin yuzundeki bir leke veya beceremedigi bir dusunce, onu kendisi yapan benzersiz detaydir.
zamanın dısında 