Hayatin bir yaris pisti olmadigini kizimizin kucuk adimlarinda ogreniyoruz. Dakikalari planlamayi, onu bir kurs zincirine hapsetmeyi reddediyoruz.
Bir kamp sabahi dogan gunes izlemenin, bir AVM’de vitrin bakmaktan cok daha iyilestirici olduguna inaniyoruz.
Var olmanin degil, sahip olmanin kutsandigi bu duzende; kizimizla yirtik cadirimizi dikmeyi, eski ekipmani tamir etmeyi ve azla yetinmeyi ogretiyoruz.
Kizimizin cadir kazisini kendi elleriyle aktiginda duydugu gurur, ona alinan hicbir hazir oyuncaigin veremeyecegi bir ozsaygidir.
Yavaslarken zamani kalitemize ceviriyoruz. Telefon ekranlarina degil, birbirimizin gozlerine bakiyoruz.
zamanın dısında 